vrijdag 10 oktober, Hiroshima

Hiroshima

Vandaag gaan we naar het volgende doel in onze rondreis, naar de havenstad Hiroshima, ongeveer op 300 km afstand van Fukuoka. De plaats behoeft geen verdere introductie. 

Maar voor het zover is, maken we uitgebreid kennis met het Japanse OV in de ochtendspits. We kennen allemaal het beeld van een mierennest waarin elk diertje zijn eigen weg zoekt in de menigte. De Japanse spits is niet anders. We gaan eerst in een overvolle metro naar het Hakata station in Fukuoka. Zo op het eerste gezicht gaat station Utrecht centraal ca. 2-3x in Hakata. We gaan naar het deel waar de welbekende Shinkansen (hogesnelheidstrein) treinen komen en gaan. Zo’n trein is enorm gestroomlijnd met een lange ronde neus en bestaat uit 16 wagons van elk ca. 20m lengte. Zeer comfortabel, veel beenruimte. In krap een uurtje, met ook nog een tussenstop, overbruggen we 300 km. In Hiroshima aangekomen, zit ons hotel vlak om de hoek van het station. Beducht voor geluidsoverlast hoeven we niet te zijn; alles gaat op z’n Japans : geruisloos. We droppen de bagage en maken meteen een doorstart om alvast een stukje van het Vredespark te bezoeken. Na een uurtje onderbreking voor de lunch komen we terug naar het park om het bezoek compleet te maken.

Het park is een enorm terrein waar op diverse manieren de herinnering aan de eerste atoombom wordt uitgedragen. Allereerst de ‘dome’, een ruïne met een ronde koepel die zwaar gehavend de inslag enigszins heeft doorstaan. Het staal is zwartgeblakerd door de enorme hitte van 4000-5000°C. Die temperatuur herkennen we ook aan het marmer van bruggen dat glinsteringen vertoont van gesmolten materiaal. Dan is er de vredesvlam die pas gedoofd zal worden als het laatste kernwapen van de aarde is verdwenen. Er is een kindervredesmonument (ter nagedachtenis van het schoolmeisje Sadako Sasaki, dat de vuurzee op 6 augustus 1945 overleefde, maar enkele jaren later alsnog leukemie kreeg en overleed) en een grafteken met de namen van duizenden slachtoffers. Last but not least bezoeken we het herinneringsmuseum met aangrijpende foto’s van vóór en ná de kernbom.

Een vrolijker noot is onze lunch bestaande uit een okonomiyaki. Dit gerecht vind je in heel Japan maar de versie uit Hiroshima is extra speciaal. De basis is een pannenkoek met daarop groenten, noedels, ei, vlees of vis en allerlei kruiden. Een volle maaltijd en erg lekker. Onze eetgelegenheid is een onooglijk tentje met een grote kookplaat waaromheen een eetbar staat voor de bezoekers. Achter de kookplaat is nog een krappe loopruimte waar een vrouw en een man samen hun bereidingskunst vertonen. De vrouw is 71 jaar oud, de man inmiddels 81. Het duo is volledig op elkaar ingespeeld, zo soepel als dat gaat.

Na terugkomst in het hotel genieten we ’s avonds nog van een beperkt diner in een tentje vlak naast het hotel.