Zaterdag 1 november, Tokyo

Tokyo

Vandaag hebben we onze laatste dag in Tokyo. We gaan met reisgenoten Anja & Nico op stap. Zelf onze weg vinden gaat, ondanks alle drukte, werkelijk verrassend eenvoudig via de app Google maps. Zelfs op gecompliceerde OV-knooppunten word je netjes naar de juiste in- of uitgang geloodst. Bijvoorbeeld treinstation Shinjuku, met ‘maar’ 3,65 miljoen reizigers per dag, heeft ruim 200 in- en uitgangen. Het zijn getallen waar we ons in Nederland geen voorstelling van kunnen maken. Zonder iets als Google maps zou je volslagen kansloos zijn om de juiste weg te vinden. Nu we zelf de metro benutten valt ons op dat er tot 9.30 uur ’s ochtends aparte wagons zijn voor vrouwen. Die Japanners toch, ze lijken zó gedisciplineerd, maar blijkbaar zijn er toch velen met losse handjes, vooral in de overvolle drukte van de ochtendspits.

Ons eerste doel is het keizerlijk paleis. We stappen uit bij het centrale treinstation van Tokyo. Het enorme stationsgebouw is opgetrokken in rode baksteen. De gevel lijkt in aanblik veel op die van Amsterdam Centraal. Reisbegeleider Marcel heeft aan het keizerlijk paleis geen aandacht besteed. Nu we er rondlopen, snappen we dat meteen. Het gebouw zelf gaat geheel schuil achter de bomen van het omringende park. We zien feitelijk alleen de dubbele toegangsbrug (afgesloten). We zijn er helaas niet op het juiste moment voor eventueel een rondleiding door een stukje van het paleis. Op het plein zien we nog wel een groep ouderen die samen tai-chi oefeningen doen. We laten het verder voor wat het is en gaan met de metro richting het Shibuya-plein in de hoop bij daglicht de voetgangersdrukte (van ruim 2000 gelijktijdig overstekende personen) van bovenaf te kunnen zien. Eenmaal bij Shibuya gaan we bij Starbucks op de 2e etage het nuttige met het aangename verenigen. Het beeld overdag is niet wat we ervan verwachtten. Op zaterdagochtend is het duidelijk rustiger dan wat we op donderdagavond hadden gezien. Verder is het plein voor een deel afgesloten door werkzaamheden. Een café latte met wat lekkers erbij maakt veel goed.

Daarna scheiden onze wegen, Anja & Nico gaan voor hun laatste inkopen en wij hebben nog wat locaties op ons lijstje waaronder het MOMAT, een museum voor moderne kunst. Eenmaal daar aangekomen blijkt het museum gesloten, de reden is onduidelijk. Als reserve-optie verleggen we onze koers naar het National Art Centre. Dit museum heeft geen vaste collectie, maar steeds tijdelijke tentoonstellingen. Dit keer is er een expositie ‘Prism of the Real’ die gaat over de samenwerking tussen Japanse en buitenlandse kunstenaars. Verder is het enorme gebouw ook zeer bezienswaardig vanwege de bijzondere architectuur.

Dan gaan wij nog naar de hippe wijk Harajuku, o.a. op zoek naar Japanse crêpes. We vinden etalages met een ruim assortiment, maar gunnen ons geen tijd om in de rij te staan om iets uit te proberen. Het is erg druk op straat. Al lopend door de wijk komen we ook z.g. ‘kawaii’ meisjes tegen. Kawaii betekent ‘schattig’ in het Japans en gezien hun kleding is dat niets teveel gezegd. Cocky spreekt een kawaii-meisje aan voor een foto en de jongedame gaat precies staan zoals gewenst. Op onze rondgang zien we ook nog cafés waar je, tegen betaling, kunt knuffelen met hondjes, biggetjes en zelfs capibara’s (een knaagdier uit Zuid-Amerika). Japanners lijken zo gereserveerd maar hebben duidelijk ook een zekere aanhankelijkheid nodig en dat gaat dan via deze knuffel-locaties. Dan zit ook onze tijd erop. ’s Avonds hebben we nog een gezamenlijke (afscheids)maaltijd waarin we zelf onze okonomiyaki gaan bereiden. Deze ziet er uiteindelijk héél anders uit dan de okonomiyaki die in Hiroshima (10 oktober) voor ons bereid werd! Reisbegeleider Marcel wordt welverdiend in het zonnetje gezet en we stoppen hem een mooi gezamenlijk bedrag toe. Morgenochtend zal onze reisgroep in 2 aparte delen aan de terugreis beginnen.